புழுதியோடு புரண்டு
அழுக்கு ஆடையோடு
அமாவிடம் வீரம் பேச
வாரியலை ஆயுதமாய்
அம்மா எடுத்து விட
வீதியில் ஓட்டப்பந்தய வீரனாய்
புறமுதுகிட்டு ஓடிய நாட்கள்!

ஆடை அணிந்துவிட
அன்னை என்னை தேடி வர
கால் மடக்கி  ஒளிந்து கொண்டேன்
கட்டிலின் கால்களுக்கு இடையில்!
அன்னை என்னை கண்டுபிடித்தாள்
ஆடைதனை அணிவித்தாள்.
மணிச்சத்தம் கேட்டிருக்கும் போல!

கழனியில் காளைகள் சேறடிக்க
தந்தையங்கே வியர்வை சிந்த
தந்தை வேதனை நானறியாது
சேறு அடித்த கழனியில்
நான் போய் சேறடிக்க
சேற்றால் அடி வாங்கினேன்.
பாசம் கொண்ட தந்தையிடம்!

நண்பர்களோடு திருட்டுத்தனமாய் 
ஆனந்தக்குளியல் நாங்கள் போட
சுதந்திரக்குளியல் சிந்தனையில் தோன்ற
கரையோரம் ஓய்வெடுத்தன ஆடைகள்.
உலா  வந்த பண்ணையாரு
ஆடையோடு சென்றுவிட
காட்டுவாசியாய் வந்தோம் இல்லத்திற்கு!

காபித்தண்ணி பாட்டி குடிக்க
சர்க்கரை இல்லை என்று விட
ஒற்றை சர்க்கரையை
கையிலெடுத்து கொடுத்தேன்!
கர்ணனாய் மாறினேன்!
ஊரெல்லாம் பாட்டியாதலாள்!

ஒற்றை நடைபாதை தனிமையிலே
பாதங்கள் மெதுவாய் நடைபோட
நானும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.
அன்னை மடியில் குழந்தையாய்
இதயம் களிப்புற்ற நந்தவன நாட்களது!

7 comments:

  1. ஒவ்வொரு நிகழ்வும் ரசிக்க வைத்தன... வாழ்த்துக்கள்...

    ReplyDelete
    Replies
    1. சிறு வயது நினைவுகள் பல...மிக்க நன்றி

      Delete
  2. உங்களுக்கு அருமையான ரசனை.

    ReplyDelete
    Replies
    1. எனது நண்பர்களோடு சேர்ந்த சிறு வயது நினைவுகள் பல. அதில் இது சில. தளத்திற்கு வருகை தந்தமைக்கு நன்றி.

      Delete
  3. எல்லோருக்கும் இந்த அனுபவம் இருக்கும்.

    கடைசியாக சொன்ன பாட்டி கவிதை மிக அருமை. தென்னக மக்களுக்கு மட்டுமே அது புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.

    அருமை.

    ReplyDelete

 
Top